#Van een burnout naar depressie

IMG_0768

Donkere grijze wolk

Naarmate de tijd verstreek, vulde zich langzaam een donkere grijze wolk om mij heen. Alles waar ik grip op had glipte door mijn vingers, alles waar ik voorheen plezier aan beleefde voelde nu als een marteling. Mijn gevoelens en emoties waren als een achtbaan; het was grillig, van wanhoop, woede en verdriet. Ik had in deze periode graag gewild dat een ander die me voor was gegaan zijn ervaring met me had gedeeld. Dat er een soort draaiboek klaar lag met waar je mee kunt beginnen als je burnout bent geraakt. Maar een burnout is bij iedereen anders, op een andere manier, de een herstelt sneller, de ander heeft meer tijd nodig of heeft te maken met complicaties. Deze periode heb ik als een eenzame reis ervaren. Daarom vind ik het belangrijk om, door middel van mijn schrijven anderen te laten voelen, in te laten zien, wat de rafelige randjes zijn van het ziekte-, en genezingsproces.

In de eerste maanden van mijn burn out werd er nauwelijks gekeken naar de diepere oorzaken waardoor ik zo opgebrand was. Er werd steeds weer gekeken naar hoe ik zo snel mogelijk weer alles op de rit kon krijgen. Werk kon ik niet loslaten, ik zat wekelijks te app-en met collega’s en mijn mails te lezen. Hopen dat ik het langzaam aan het kon gaan oppakken. Alles in mijn hoofd was troebel en chaos, mijn lichaam was intens gespannen. De slapeloosheid was nog altijd aanwezig. Ik sliep hooguit een paar uur, had last van in-, en doorslaap problemen.

Toen ik na een half jaar bij een nieuwe tweedelijns psychotherapeut terecht kwam, werd duidelijk hoeveel geweld ik mezelf heb aangedaan. Dat alles een optelsom is van herinneringen uit mijn jeugd, mijn hooggevoeligheid, onverwerkte trauma’s en een hele sterke wilskracht waarop ik altijd door ploeterde. Ik werd gedwongen om naar de donkere stukken van mezelf te kijken, en vanuit daar met enorme wijsheid te groeien.

In de stilte en eenzaamheid die ik ervoer gedurende mijn burn out zocht ik naar compassie en mededogen voor mezelf. Ik zat vol zelf kritiek en vond dat alles beter kon, dat ik gedisciplineerder moest zijn. Ik had altijd hoge verwachtingen en doelen, kon maar kort genieten van mijn successen en wilde alleen maar meer en nog beter zijn. Het was een ziekelijke vorm van perfectionisme die voortkwam uit onzekerheid, drang om te presteren, te laten zien dat ik het waard ben als persoon.

Nieuw behandelplan

Mijn nieuwe, huidige psycholoog stelde vast dat er naast een burnout sprake was van een angst-,en paniekstoornis en van een flinke depressie. Ik was ‘te goed’ om opgenomen te worden en eigenlijk ‘te slecht’ voor een wekelijkse therapeutische sessie. Zij gaf inzicht en advies dat ik nog steeds niet mezelf voorop stelde, ondanks dat ik zo ziek was en dat het wellicht tijd werd om aan medicatie te gaan beginnen. Dat ik nog steeds de verwachtingen van mijn werkgever en bedrijfsarts wilde voldoen, besefte ik pas nadat ik ‘de deksel op mijn neus kreeg’. Dit besef drong pas tot mij door toen ik begin januari’18 aan mijn allerlaatste poging tot re-integratie deelnam. Ik sliep de dagen ervoor nauwelijks van de spanning en wilde mezelf toch over de “drempel” gooien door tóch te gaan. Terwijl ik de auto instapte en na een half uur rijden merkte “op” te zijn, reed ik door, met een paniekaanval achter het stuur kwam ik na 50 min rijden aan op mijn nieuwe werklocatie.

Re-integreren

Een collega die mij begeleidde hielp mij met het opstarten van mijn computer en zette een kop thee. Ze kletste wat, maar alles ging langs mij heen. Er was mist in mijn hoofd en ik voelde mij waardeloos. Toen mijn thee op was besloot ik weer te vertrekken, het re-integreren ging echt nog niet. Eenmaal terug op de A28 naar Groningen dacht ik er sterk over om mezelf tegen een boom aan te rijden. Uit mijn leven stappen, om uit dit lijden te komen. Ik voelde mezelf zo’n mislukkeling, zo ellendig en dit voelde nog meer als falen. Wat voor werknemer was ik, wat voor moeder, vriendin of vrouw…? Wat had ik anderen nog te bieden als ik mezelf niks meer te bieden had? Ik voelde mij zo leeggezogen, zo overprikkeld, zo diep ongelukkig. De situatie leek zo hopeloos, het leek zo’n bodemloze put, donkere tunnel waar nooit een eind meer aan kwam. Ik was iedereen alleen maar tot last met mijn leegte, met mijn zwart gekleurde aura, met geen sprankeltje vreugde of licht in het vooruitzicht. Ik wist nu wat mij te doen stond: voor mezelf kiezen, dan maar geen baan meer, “ziek uit dienst” gaan, vallen in nog meer onzekerheid. In ieder geval gunde ik mezelf nu tijd voor herstel, hoefde ik niet meer hard aan het gras te trekken, want die groeit er niet harder door.

Time will be the healer – time will lift you up and understand.

#herstellenvanburnout #truusdemoedervansuus #depressie #burnout #blog

#BURNOUT

0 Illustratie: XF&M

Een gedreven mens

Voorheen was ik een gedreven mens, ik kon altijd alles aan. Althans dat gevoel heb ik heel lang gehad: ik ben sterk en kan deze wereld redden, ik kan het allemaal aan, ik regel het wel even. Ik voelde mij een idealist, wilde het liefst werken bij Artsen zonder Grenzen als gespecialiseerd verpleegkundige. Jarenlang deed ik veel en leek energie voor tien te hebben en was ik in alles wat ik deed erg fanatiek: dit begon al tijdens mijn studententijd waarin ik sportte & danste, parttime werkte om mijn studie & kamer te kunnen betalen, musiceerde (speelde in bands & volgde muzieklessen), schreef (reisblogs, poëzie en verhalen), deed de huishouding, had een druk sociaal leven (feestjes aflopen, kroeg in/ festivals en concerten bijwonen) en na wat strubbelingen in mijn liefdesleven, vond ik dan toch de ware waarmee ik ging reizen en niet lang daarna ging settelen.

Moederschap & werken

Als moeder heb ik veel te leren, ik ben niet langer meer zelf het middelpunt van het universum. Ik ben nu verantwoordelijk van mens zijn, van keuzes maken, van vrijheid en beperking. Ik vind het moederschap in deze tijd overschat, de moderne vrouwen hebben er meerdere taken bij gekregen: we zijn gaan (parttime) werken, gaan sporten, betrokken op school, proberen een sociaal leven bloeiend te houden: borrels met vrienden/ kennissen, op het werk, concerten of theater, doen de huishouding, hebben een partner, kinderen & familie die aandacht vragen.

Tijdens mijn eerste zwangerschap verloor ik in een maand tijd, drie dierbaren, waaronder een goede vriend die zomaar uit het leven werd gerukt. Echt tijd om dit te verwerken was er niet, het leven denderde door en ik merkte dat ik af & toe angstig voor doodgaan was. Na de geboorte van mijn eerste dochter ging ik al gauw weer werken en daarnaast (verder) studeren. Ik wilde mijn oude, drukke leven ‘gewoon’ weer oppakken naast mijn moederschap. Ik werkte bijna fulltime in de week, inclusief stage en de nodige studieopdrachten maken & literatuur bestuderen. In dezelfde periode werd ik ook aan mijn longvlies geopereerd, nadat een cyste in mijn longvlies was teruggekomen, wat achteraf, veel impact op mijn psyche & lichaam had. Ik stopte mijn angst weg en nam niet echt de tijd voor een optimaal herstel, ik moest dóór van mezelf, ik moest snel herstellen want ik wilde geen studievertraging oplopen met als gevolg dat ik geen gespecialiseerd verpleegkundige werd. Werken in het ziekenhuis betekende ook; wisselende diensten draaien, hoge werkdruk, werken met vervelende collega’s en het gevoel (vooral op stage) dat ik mezelf moest bewijzen. Uiteindelijk heb ik de opleiding, succesvol doorlopen en smaakte het naar meer: ik wilde verder leren voor verpleegkundig specialist of intensieve care verpleegkundige.

Nadat mijn tweede kind werd geboren ontdekte ik dat ik continu in de “aan” en-, “ready-to-go” stand stond. Ik had gemiddeld vijf, soms zes uur slaap per nacht slaap. Vulde vele avonden met rondjes lopen om al wiegend mijn jongste kind in slaap te krijgen. Ik liep eigenlijk al jaren rond met allerlei sluimerende vage klachten die ik weg schreef onder de grote V van Vermoeidheid, dit waren eenmaal de beruchte “Tropenjaren”. Niet klagen maar dragen, ik wilde zó graag kinderen en wilde daarvoor dankbaar zijn. Doordat de vage lichamelijke klachten zich langzaam opbouwden deed ik er een “tandje bij”, ik dronk vaker koffie en dacht meer beweging/sport nodig te hebben om beter te kunnen functioneren, en deed harder mijn best tijdens bootcamp. Hierdoor dacht ik mijn stress niveau wel naar beneden te krijgen en weer meer energie. Er ontstonden langzaam aan ook psychische klachten, ik werd steeds angstiger, maar hield dit voor mezelf: als een hypochonder begon ik lichamelijke sensaties & klachten te labelen met ernstige diagnoses en prognoses.

Angst-, en paniekaanvallen

Laten we zeggen dat ik aan een ernstige vorm van beroepsdeformatie leed en mijn lichaam zich voornamelijk in rust ook daadwerkelijk begon te gedragen als die van een MS patiënt met een ernstige hartafwijking. Ik werd zwetend wakker met hartkloppingen doordat mijn hart op hol sloeg, voelde dag en nacht ernstige spierpijnen, zwevend op mijn benen, drukkend gevoel op de borst, tintelingen in mijn vingertoppen & rondom mijn mond en had vaak het gevoel dat ik tegen de vlakte zal gaan. Achteraf te verklaren door de hoge aanmaak van cortisol, werd mijn lichaam ook in rust opgejaagd en stond te lang in een “overdrive” stand.

Ik was regelmatig bij de huisarts geweest met mijn klachten, een vervangende en verfrissend jonge huisarts in opleiding had al eerder gezegd dat ik “hulp” nodig had.    Dat er lichamelijk niks aan mij mankeerde, maar ik wuifde het weg, want ik voelde mij psychisch nog altijd in staat om mijn hoofd en lichaam van elkaar te scheiden en zolang ik dat nog goed kon, viel het vast wel mee. Het werken in het ziekenhuis was slopend; hoge werkdruk, wisselende diensten, vaak geen pauzes en rust tussendoor, maar steeds in de startblokken staan om mensen levens te redden, te verzorgen en beter te laten worden. Uitgeblust thuis komen, waar dan twee mini mensjes gillend om je been hangen om je aandacht op te eisen. Ook heb ik een partner die regelmatig van huis is voor werk en dan kon ik de nachten dat mijn jongste nog een fles wilde of niet meer kon slapen alleen doen. Om vervolgens voor dag en dauw weer op te staan, nadat ik de kinderen had weggebracht, weer aan het werk te gaan. In de start blokken staan dat was vanaf 6 uur ’s ochtends tot een uurtje op 21.00 in de avond en met meestal gebroken nachten.

Het woord uitrusten en pauzes nemen kende ik niet. “Me” time was “ non existing” en wie ik dan wel of niet was, of wilde zijn, wist ik niet. Mijn agenda stond altijd vol met afspraken en “nee” zeggen of rust inbouwen was iets wat ik niet kon of deed. Ik besloot ander werk te zoeken waarbij ik tijdens kantooruren werkte, in de hoop dat dit mij & ons gezin meer “rust” zou gaan geven. Ik vond een leuke, nieuwe baan bij de GGD. Ik werkte met vluchtelingen, een doelgroep die veel heftige dingen hadden meegemaakt en wilde hen zo goed mogelijk helpen waar ik kon. Verder deden er zich in de organisatie allerlei veranderingen voor. Ik werkte meer als casemanager en werd geacht mee te werken aan beleidszaken, waar ik weinig voldoening uit haalde en geen kennis of ervaring mee had. Ik werkte vaak door tijdens de pauzes en vond het lastig dat er altijd werk bleef liggen. Iets wat je in het ziekenhuis gewoon kon overdragen aan de volgende dienst, bleef hier juist op je “to do list” staan. Daarnaast had ik lange reistijd naar mijn werk (45 min), iets wat ik als vervelend ervoer.

Ik bestond uit stress hormonen, was angstig en denderde door, totdat ik op een avond begin april 2017 écht dacht dat mijn laatste uren waren geteld. Mijn lichaam rilde en trilde, mijn hart sloeg op hol en ik voelde mij wegzakken. Het was een paniek aanval, mijn lichaam zei “STOP”.

#herstellenvanburnout #truusdemoedervansuus #burnout #moederschap