Het is de kunst om onderweg de pijn te omarmen

rozewolk_xf&m
Illustratie: XF&M

Berichten uit het tussenhuis

Wellicht zegt deze titel je iets, het is de titel van het boek van Henk van Straten over zijn scheiding en de daarbij behorende soort van existentiële crisis. In het vroege voorjaar van 2019 raakten mijn man en ik in een ernstige relatiecrisis. Een burn-out en depressie geeft frictie en druk op je gezinsleven, geeft beperkingen in je liefdesrelatie en gaf inzicht dat onze relatie ook niet lekker liep. Dat ik in een burn-out terecht ben gekomen heb ik aan mijn eigen (denk)patronen en handelen te danken. Een burn-out vraagt om verandering in je leven, vraagt om zelfonderzoek, de diepte ingaan in hoe je handelt en hoe je je leven indeelt. Hoewel ik knetterhard werkte aan deze veranderingen bij mezelf, bleven positieve veranderingen binnen onze relatie uit. Bij nader inzien was onze relatie niet constructief, we deden beiden ons eigen ding, vermeden moeilijkheden als ruzies en waren steeds minder met elkaar in verbinding. Tijdens relatietherapie kwamen er dingen op tafel die erg pijnlijk en verdrietig waren. Waardoor we tijdelijk uit elkaar zijn gegaan, om een “time-out” in te lassen en onszelf de vraag te stellen of we écht met elkaar verder wilden. Deze vraag wordt niet beantwoord met enkel rust en afstand, maar met tijd en vertrouwen.

Er brak wederom een moeilijke tijd aan waarbij de toekomst van ons gezin op losse schroeven kwam te staan. Een tijd waarin ik in een emotionele achtbaan verkeerde, verscheurd van ongeloof, verdriet, angst, woede en de daarbij behorende machteloosheid. Maar ondanks deze crisis wist ik mij meer dan ooit staande te houden, wist ik wat goed en helend voor mezelf was en kon ik mezelf met mildheid en compassie benaderen. Ik voelde een sterke verbinding met mijn naasten; vrienden en familieleden die er voor mij waren, ik voelde mij gesteund, krachtig, sterk en dankbaar. Met tijd, therapie en EMDR, leerde ik dat door jezelf af te vragen “waarom”, je vooral in het verleden blijft hangen en je het gezelschap blijft zoeken van schuld en spijt. We hebben andere mensen niet onder controle, we kunnen het verleden niet beheersen. Tijd heelt niet uit zichzelf, het gaat erom wat je doet met die tijd. Het betekende voor mij, mijn eigen trauma’s (en dit was weer nieuwe) anders te leren zien, om in het verleden het bewijs te vinden van mijn kracht, van kansen en mogelijkheden tot groei, in plaats van de bevestiging van mijn zwakte of beschadiging. Genezing is mogelijk als we ervoor kiezen om risico’s te nemen, en als we er tot slot voor kiezen om de wond los te laten, om het verleden of het verdriet te laten gaan. (woorden uit De Keuze van Edith Eva Eger)

Liefde moet een relatie omvormen tot een werktuig dat in onze handen past. Met elke moeilijkheid die we onder ogen moeten zien, elke illusie waarmee we worden geconfronteerd, elke overtreding die we begaan, brokkelt weer een stuk van dat stuk af en begint de liefde een heilig werktuig te worden. Als de waarheid met medelevende wordt vastgehouden, wordt de scherpte van de liefde helder en niet pijnlijk.” (Woorden uit Leef van Mark Nepo)

Re-integreren

Eind 2018 werd ik gezien door een arbeidsdeskundige voor een arbeidsdeskundig- onderzoek. Zij nam mijn arbeidsverleden door en we keken samen naar mogelijkheden voor terugkeer in het arbeidsproces. Het doel was een tweede spoor traject, dit wordt zo genoemd als je eerste re-integratie binnen je eigen werkgever niet gelukt is, wat bij mij het geval was. Eveneens moest ik mijn WIA-aanvraag indienen, omdat ik (vanaf april 2019) bijna twee jaar ziek was en je dan mogelijk geen recht meer hebt op een ziektewet-uitkering. Gelukkig werd mijn casus door het UWV beoordeeld en kwamen zij tot de conclusie dat mijn ex-werkgever niet aan alle verplichtingen rondom mijn re-integratie had voldaan. Ten eerste was mijn ziektemelding nooit officieel bij UWV ingediend, ten tweede hebben ze onvoldoende gekeken naar alternatieven, mogelijkheden die ik zelf had aangedragen om elders te re-integreren en ten derde zat ik inderdaad al driekwart jaar thuis, terwijl ik op “therapeutische basis” weer ergens had kunnen beginnen. Mijn ex-werkgever kreeg een loonsanctie opgelegd en een jaar (extra) de tijd om de tekortkomingen te bewerkstelligen. Ik kreeg hierdoor verlenging van mijn ziektewet-uitkering. Dit zorgde voor opluchting, want ik was even bang dat ik vanuit het niets, zonder opbouw in uren of begeleiding het arbeidsproces weer in zou moeten. Gezien ik volgens de arbeidsdeskundige te “goed” zou zijn voor een WIA-uitkering. Met deze uitkomst had ik geen rekening gehouden, dit pakte voor mij positief uit!

In het voorjaar van 2019 begon ik aan een tweede spoor re-integratietraject bij een particuliere loopbaancoach via re-integratiepunt. Ondanks de impact van je baan verliezen, jezelf verliezen, bijna je man verliezen (relatiecrisis / dreigende scheiding), je verwijderd voelen van de arbeidsmarkt, je kwetsbaar en onzeker voelen, kreeg ik door de juiste begeleiding en coaching weer hoop en (zelf)vertrouwen. Mijn coach gaf mij persoonlijk inzicht in wie ik ben, wat ik wil, wat ik kan. We namen mijn vaardigheden, ambities en kwaliteiten onder de loep. Ik deed aan verkenning op de arbeidsmarkt, welk beroep past bij mij en is haalbaar voor mij? Wat zou ik leuk vinden? Misschien in de toekomst een omscholing naar het onderwijs? Via mijn eigen netwerk binnen de zorg, nam ik contact op met (oud) collega’s, voerde ik oriënterende gesprekken en regelde ik een meeloopdagen. Ik zorgde zelf voor een re-integratiebaan, door binnen mijn netwerk aan te geven wat ik zou kunnen bieden en hoe we elkaar mogelijk konden helpen. Zo begon ik op een leuke, nieuwe werkplek , op een school waarbij verpleegkundige zorg werd verleend. Helaas konden ze mij geen begeleiding bieden en was de werkdruk te hoog, waardoor ik afscheid moest nemen. Maar via een vriendin (oud-collega) vond ik een ander re-integratieplek , namelijk bij haar in het team.

Samen maakten we afspraken over het opbouwen van uren, het verliep gemoedelijk en ging in overleg met mijn coach. Ik begon met administratief werk en liep ik de eerste periode vooral mee om weer “feeling” te krijgen. Daarbij kreeg ik van mijn coach opdrachten mee om fysiek en mentaal te voelen wat de sfeer met mij deed, wat ik vond van de werkplek, de collega’s en hoe de dingen geregeld worden binnen de organisatie.  Verder werd ik regelmatig afgeremd om niet te snel te willen, uiteraard trapte ik soms weer in mijn valkuilen: iets willen afronden, geen pauzes nemen en doorwerken terwijl je tijd erop zit, “ja” op iets zeggen terwijl mijn lichaam “nee” wilde zeggen. Een re-integratie werkplek heeft meestal een duur van twee maanden en gezien het voor beide partijen een winst was, hebben we deze tot drie keer toe succesvol verlengd. Tijdens het proces heb ik regelmatig (lichte) terugval gehad in mijn burn-out klachten; (lichtelijke) angsten die de kop opstaken, slechter slapen, verminderde energie, lichamelijke klachten en vooral overprikkeling (op kantoor met meerdere mensen wat uitmond in een kippenhok is niet aan mij besteed). In dat opzicht kan ik tot dusver zeggen dat je nooit weer de oude wordt qua energie & belastbaarheid, maar ik heb geleerd om er (beter) mee om te gaan. Ik verzet mij er niet meer tegen als het minder gaat, op welk vlak dan ook, ik ben milder voor mezelf en streef minder naar perfectie. Want ik heb geleerd dat perfectionisme niets meer is dan een diepe existentiële angst die steeds weer zegt: “Ik ben niet goed genoeg en zal dat nooit zijn” en dit uit zich bij mij in faalangst. Voor (blijvende) verandering is discipline nodig en een grote dosis zelfcompassie. Met goede begeleiding van mijn re-integratiecoach, muziek-, en psychotherapeut en door yoga heb ik geleerd te buigen, zodat ik later niet (meer) breek.

Gepubliceerd door truusschrijft

Truus moeder van Loes & Suus | herstellen van burn out & depressie | yoga | muziek schrijven| verpleegkundige

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: