Het leven lijkt op een onhandige samengestelde feestmaaltijd

IMG_1972

Het leven lijkt op een onhandige samengestelde feestmaaltijd

Het leven lijkt op een onhandige samengestelde feestmaaltijd; terwijl men met ongeduld op het voorgerecht zit te wachten, blijkt het hoofdgerecht al ongemerkt te zijn gepasseerd. In het najaar van 2018 knapte ik langzaam maar zeker op. Mijn geduld werd aardig op de proef gesteld, langdurig zat ik (in mijn beleving onnodig thuis) te wachten op een re-integratie traject. Door de arbo arts werd ik geschikt bevonden om op “arbeidstherapeutische basis” de belastbaarheid in een arbeidsproces aan te gaan. Na twee maanden volgde er een arbeidsdeskundigonderzoek en daarna duurde het weer maanden tot ik daadwerkelijk aangemeld was voor een re-integratie traject. Maar hoe kun je een arbeidsproces aangaan als je geen baan hebt? En hoe kun je aangemeld worden voor een traject als niemand zich verantwoordelijk voelt en je “case load” niet oppakt? Mijn ex-werkgever bleek risicodrager te zijn voor mijn ziektewet en dus ook verantwoordelijk voor een re-integratie, tot aan terug keer op de arbeidsmarkt. Het bureau wat bemiddelde tussen mij en de werkgever, een tussenpersoon, sprak ik regelmatig, deze gaf aan dat mijn ex-werkgever niet of nauwelijks reageerde en de draad niet oppakte. Zelf mocht ik niet contact zoeken of iets op eigen houtje gaan ondernemen om mezelf weer de werkvloer op te krijgen. Alles diende aan bepaalde regels, protocollen en richtlijnen te moeten voldoen en zo werd ik “in de wacht gezet” door de bureaucratie.

Kinderopvang

Als je langdurig ziek thuis zit en geen werk meer hebt, heb je geen recht op kinderopvangtoeslag. De opvang & zorg voor de kinderen kreeg ik er bij, terwijl ik worstelde met mijn herstel en energetische belastbaarheid. Voor de jongste dochter kon ik via de gemeente een Social Medische Indicatie (SMI) aanvragen, zodat zij twee dagdelen naar de peuterspeelzaal kon. Dit leek mij nodig voor haar ontwikkeling en ook voor mezelf; om hier en daar rust en ruimte te vinden zodat ik bijvoorbeeld naar therapie kon. Zelf zal ik er niet bewust voor kiezen om een ‘thuisblijf’ moeder te zijn, en nu was ik er noodgedwongen dan toch één geworden. Ik houd ervan om andere rollen te kunnen vervullen, ik miste vooral de rol van werknemer zijn. Ik miste het mee draaien in de maatschappij, ik miste verandering van spijs, hoe kun je verder stappen zetten in je herstel & belastbaarheid als je onnodig ziek thuis wordt gehouden? Ook beaamde mijn psycholoog het belang van uit je “comfort zone” komen, maar ik stond met mijn rug tegen de muur.

Hoe graag ik ook uit de cocon wilde kruipen, mijn vleugels wilde spreiden om weer te leren vliegen, je veegt het labeltje “ tijdelijk arbeidsongeschikt” zijn niet makkelijk uit. Ik voelde mij eenzaam en steeds verder verwijderd van het normale werkende leven. Hoe langer ik thuis zat hoe vaker ik mezelf af begon te vragen of het ooit weer goed zou gaan komen? Of ik ooit weer een baan na behoren zou gaan krijgen en welke werkgever wil iemand aannemen die zo’n lange tijd uitgevallen is? En los van de financiële gevolgen die een ziektewet met zich meebrengt; je ontvangt geen dertiende maand meer, vakantiegeld zie je niks van terug omdat het maandelijks in je uitkering is verwerkt en je bouwt je geen pensioen op. Je begrijpt dat ik erg baalde van de traagheid, van kastje naar de muur, van de dupe worden, omdat een ex-werkgever zijn werk niet goed uitvoert. En ondertussen vindt je hele omgeving er “iets” van, kun je dagelijks, wekelijks, maandelijks hetzelfde verhaal opnieuw vertellen: “ja, ik voel mij steeds iets beter,… ja ik wil ook graag weer werken…ja, ik zie ook genoeg leuke vacatures…nee, ik mag niet zomaar solliciteren vanuit de ziektewet…ja, ik zit het bemiddelingsbureau achter de broek te aan te bellen… GRRRRR, Ik heb er GEEN invloed op! Ik ben afhankelijk van de particuliere instanties!”

Trust is the timing of your life.

Tja, de frustraties probeerde ik ‘om te buigen’ naar iets positiefs. Ik begon de wachttijd voor een re-integratie traject te zien als een gift, als extra tijd voor mijn persoonlijke ontwikkeling, een kans om mij te richten op wat ik wél heel graag wilde. In het najaar van 2018 begon ik aan mijn nieuwe weg: ik deed een opleiding tot (kinder)yogadocent.  Yoga werd steeds meer een nieuwe manier van leven. Niet allen de asana’s (yoga houdingen) deden mij goed, maar ook de Vedische filosofie erachter, het achtvoudige Pad van Patanjali. Yoga leerde mij om spanning in mijn lijf te verminderen, te vertragen wanneer ik de neiging had om weer in ‘galop’ te gaan. Het was een goede aanvulling op mijn therapie en voor mijn herstel, ik leerde omgaan met mijn fladderige brein.

Daarnaast begon ik mijn bevindingen rondom burnout & depressie te delen op social media, onder “Truus de moeder van Suus” en dit blog “Truus Schrijft”. Een kleine mini onderneming, maar heel fijn om te doen. Ik houd van schrijven en ik ervoer veel voldoening doordat lotgenoten mij wisten te vinden. Daarnaast wilde ik een kleine tegenbeweging geven aan deze prestatie gerichte & gehaaste maatschappij en de ‘happy bullshit social media’. Waarin het lijkt dat alles wat niet leuk is in het leven maar “weggepoetst en weggestopt” moet worden,  alsof het er niet mag zijn en dat “geluk” maakbaar is. We zijn te geobsedeerd bezig met gelukkig zijn. We willen dat alles altijd leuk, leuk, leuk is en dat is een vergissing. Er is iets mis met het ontkennen van ongeluk. Terwijl het aantal psychische en andere aanverwanten ziekten en stoornissen alleen maar drastisch toeneemt.  “Hey, het is okay” werd onbewust een onderdeel van mijn leven. Waarom moeten psycho (somatische) ziekten, of een beschavingsziekte als burnout, (verwoording van Franse filosoof Dr. P Chabot) zo in het verdomhoekje plaatsen?  Laat ons zoeken naar de barsten van de duisternis, want hoe uitzichtloos iets ook lijkt, die barsten zullen er altijd zijn. (woorden van Dirk de Wachter, dé Nick Cave van de psychiatrie).

#burnout #wachten #re-integratie #depressie #yoga #bureaucratie #herstellenvanburnout

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s