Je leert zoveel als je stil bent en luistert

img_5150Achter de wolken schijnt de zon

Gaande weg werd het tijd voor iets nieuws, een nieuw pad, alsof de houdbaarheidsdatum van het tweede deel van mijn leven verlopen was. Ik heb leren inzien dat ik in een burnout terecht ben gekomen door mijn ziekmakende mentaliteit; denken dat ik met mijn controledrang, harder werken, harder mijn best doen, anderen pleasen, perfect willen zijn – continu compenseren – mij beter zou gaan voelen, gelukkiger en evenwichtiger. Op korte termijn heeft dit gewerkt, op pure wilskracht, maar op lange termijn was dit destructief.

De aanpak waarop wordt om gegaan met een burnout/depressie is vooral gericht op het “oplappen en pleisters plakken”. Met dezelfde wilskracht waarop iemand opgebrand is, willen we iemand en de situatie weer fixen, oplossen en verhelpen, wat totaal voorbij gaat aan de oorzaak van het probleem. Want als je niet werkt aan de oorzaak, – die diepliggende vastgegroeide wortel in je fundament,- herstel je minimaal en ligt een tweede burnout/ depressie op de loer. Ik heb steeds het gevoel gehad dat ik mezelf moest verantwoorden, waarom en waardoor ik ziek geworden ben, maar ook waarom het zo lang duurt voordat ik weer ‘beter’ ben. Daarover wil ik het volgende zeggen:

Ten eerste omdat ik moeder ben, een moeder gaat kostte wat het kost eruit om voor haar kroost te zorgen. Hoe slecht ik mij ook voelde, ook met een paniekaanval op de loer moeten kinderen getroost worden, sta je ’s nachts naast het bed als je geroepen wordt – als je partner er niet is -. Het leven gaat door en het is onmogelijk om dag & nacht hulp in huis te halen om alle verzorgende taken van je over te nemen.

Ten tweede word je bij een burn out (helaas) niet zomaar een-twee-drie opgenomen in een instelling om daadwerkelijk je ruimte voor rust en herstel te mogen nemen. In de thuissituatie lukt het niet om je volledig te ontspannen, de bedrijvigheid van het gezin gaat ‘gewoon’ door: je partner gaat werken, kinderen moeten naar school of crèche gebracht worden. In een instelling ben je in een context waarin het makkelijker is om patiënt te zijn, om je over te geven en je rust te nemen. Het brein heeft echt rust nodig om te herstellen en daarom duurt het herstellen van een burn out/ depressie als ouder bijna drie maal zo lang.

Ten derde eenmaal ziek thuis, wil de werkgever, met dank aan de Wet Poortwachter, je zo snel mogelijk weer aan het werk hebben. Goede artsen en therapeuten zouden moeten weten dat deze aanpak te voortvarend is. Als patiënt kun je er enorm tegenop zien om naar een afspraak te gaan, laat staan die van een bedrijfsarts of leidinggevende. Het vooruitzicht is zo uitputtend dat ik daarvan wakker kon liggen, erover ging piekeren en mijn herstel alleen maar verder afnam. Het voelde alsof ik onder druk werd gezet en mijn burn out werd er erger van.

Ten vierde je hebt als ouder weinig tijd voor jezelf en kunt simpel weg niet jezelf op de eerste plaats zetten, je bent verantwoordelijk voor je kinderen. Elk vrije dag(deel) zonder kinderen gebruikte ik om uit te rusten, of om naar therapie te gaan, te wandelen, iets te schrijven, soms muziek te maken of luisteren, licht huishoudelijke klusjes te doen en soms lukte het om met iemand af te spreken of aan yoga te doen, óf hielp ik een uur op de school van mijn dochter.

Ten vijfde je hebt heel weinig tot geen energie als je opgebrand bent. De batterij is ook niet met een paar weken of maanden aangevuld, als je jezelf zo leeg gehold hebt. Daarnaast ga je continu afwegen of je ‘iets ondernemen’ wel aan kunt, moet gaan doen, waardoor je ook nog eens een soort ‘angst’ creëert om het gewone alledaagse leven weer op te pakken.

Ten zesde met therapie moest ik mijn eigen fundamenten weer weten op te bouwen en van daaruit te groeien, leren omgaan met wat er achter mijn ‘handelen’ zit en vooral weer zelfvertrouwen krijgen.

Het vat van zelfwaardering en zelfvertrouwen van mijn eigen innerlijke wereld was vrijwel verdwenen. Het is een langzaam, traag proces, waarin ik probeerde vol overgave mee te bewegen met de stroom van het leven. Het is hard werken aan de oorzaak van je ziekmakende mentaliteit. De oorzaak lag bij mij in een destructieve overtuiging, die onbewust al is begonnen in mijn jeugd waarin ik vaak te horen heb gekregen dat ik een “zwakke leerling” was. Een onvolgroeide brein kan nog niet nuanceren of relativeren. Niemand zijn schuld, maar de autoriteiten (ouders, leraren, grote broer/zus) hebben wel bijgedragen aan deze neurologische blauwdruk en dus de manier waarop ik mijn leven leidt. Ik voelde mij “niet goed” genoeg. En dit patroon is onbewust, gaande weg zich gaan transformeren in alle settingen van mijn leven.

IMG_7645

Marabou Yoga

Ontwikkeling rekent niet met tijd

Het doorlopen van deze crisis maakt dat de dag van gisteren niet meer hetzelfde is. Langzaam aan leerde ik “ja” zeggen tegen een nieuw, ander leven, maar dat betekende niet dat ik automatisch “nee” zei tegen het leven dat ik achter mij wilde laten. Dat leven was niet alleen mijn werk, maar ook wie ik ben, waar ik van droomde en wie ik was. Ik wilde “ja” leren zeggen tegen iets fundamenteels,  dingen doen die ik écht wilde doen en waarin ik niet meer mezelf laat leiden door anderen. Mijn hart ging sneller kloppen als ik bezig was met schrijven, muziek of yoga. Het gaf mij weer (nieuwe) energie en ik stond in contact met mezelf. Dít ben ik, dit past bij mij. Ik begon te dromen om van mijn passie mijn beroep te maken. Gemiste kansen komen altijd terug als je er klaar voor bent! Wie weet kan ik mijn ‘nieuwe weg’ integreren in het verpleegkundig beroep? Ik ben ‘gewoon’ begonnen, gaan doen en zie wel wat er op mijn pad komt. Ik leerde stap voor stap, dag na dag te leven, kreeg meer grip en vertrouwen en leerde meer in het hier & nu te zijn. Hoewel ik nog steeds in de ziektewet zat, volgde ik de opleiding tot (kinder) yoga docent. Een burnout is een kans om eindelijk vrij te kunnen zijn van angst. Om jezelf te worden, jezelf te blijven, vertrouwen te hebben in het goede en om je grenzen te voelen en aan te kunnen geven. Dit is je bestaansrecht!

#burnout #depressie #truusdemoedervansuus #yoga #levenslessen #tijd #herstellenvanburnout

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s