#365 dagen ziek & nog niet hersteld

 

konijn_xf&m

Illustratie: XF&M

Slapeloosheid

Begin 2018 had ik nog steeds last van slapeloosheid. Een uitgeput lichaam valt niet makkelijk in slaap en het werd een vicieuze cirkel. Zoals je weet zijn er twee systemen die herstellen in je slaap: je lichaam en je geest. Er herstellen allerlei processen en cellen in je lichaam. Wie te weinig slaapt, krijgt geheugen problemen; Je wordt emotioneler en prikkelbaarder, je verliest je plezier in dingen. Doordat het (hormonaal)systeem begint te piepen en te knarsen, ontstaan er (pijn)klachten en gaat je stofwisseling haperen. Deze vicieuze cirkel kon ik niet zelf doorbreken. Ik was radicaal tegen medicatie die je “natuurlijke staat” beïnvloed, maar na aandringen van mijn therapeut en mijn omgeving, begon ik in te zien, dat er niets anders op zat. Ik kreeg een snufje antidepressiva die vooral bij ernstige slapeloosheid wordt voorgeschreven.

Anti depressiva                                                                                                                                 

De eerste dagen voelde ik mij dag & nacht “stoned en suf”, dit verbeterde na een paar dagen. Even namen de suïcidale gedachten toe, de hele situatie leek uitzichtloos; mijn contract werd niet meer verlengd en ik voelde mij een loser. Ondanks mijn sterke wil en inzet lukte het mij niet om dat gevoel te doorbreken. Ik schaamde mij diep voor de situatie waarin ik zat en voor de donkere gedachten die in mij op kwamen. Het is een eng idee dat je jezelf niet meer onder controle hebt, zo het tegenovergestelde van wie en wat ik voor mijn burnout / depressie was…De medicatie leek aan te slaan, het negatief denken en piekeren werd minder en na een paar maanden verbeterde deels mijn lichamelijke en psychische klachten. Het kwam vooral omdat ik weer kon slapen! Ik kon voor het eerst sinds ¾ jaar weer slapen, een hele nacht door! Ook accelereerde ik niet meer als een snelle haas of op hol geslagen paard, maar door de medicatie werd ik gedwongen om te vertragen. Het vertraagde mijn reactievermogen, en daarmee mijn systeem om ten alle tijden op “scherp en alert” te staan. Het heeft mij getemd, het bracht mij rust en daardoor kon ik eindelijk werken aan herstel. Het negatieve effect van de medicatie is dat ik bijna tien kilo ben aangekomen en het bijna onmogelijk lijkt deze kilo’s eraf te krijgen, ondanks een gezond en gevarieerd eetpatroon.                                                                                                                                            

365 dagen ziek 

Toen de “verjaardag” van mijn ziekteverlof zich aandiende, vernam ik hoe groot het verdriet en de teleurstelling was. Een jaar ziek thuis, dagelijks balans aan het vinden. De ene dag kon ik het reilen en zeilen van het gezinsleven nét aan, de andere dag had ik ondersteuning nodig. Ik probeerde te accepteren dat ik het moest doen met hetgeen ik op dat moment kon. Leren om niet meer te kijken naar wat ik vóór mijn burnout en moederschap allemaal kon. Leren omdenken, niet steeds kijken naar wat nog niet lukte, maar naar wat al wél weer lukte. Beter dan dit wordt het misschien niet meer, hoe graag ik het ook wil. Ik dacht, hoopte vooral, dat deze berusting mij vrediger en kalmer ging maken. Ik hoefde niet meer te vechten, mezelf te verdedigen of te bewijzen, ik mag mezelf en de hele situatie volledig accepteren zoals het is. Ik ben ziek, misschien wel chronisch, wellicht met een restverschijnsel na herstel. Alles wat in de toekomst beter wordt, is dan alleen maar mooi meegenomen, een groot geschenk. Een verrijking, iets om dankbaar voor te zijn. Ik handelde, nu soms nog, naar verwachtingen van anderen, ik wilde niemand teleurstellen, en toch is dat gebeurd. Andersom ook: mensen stelden mij ook teleur door met een grote boog om mij heen te lopen als ze mij tegen kwamen, of door mijn situatie te veroordelen en/of de zwaarte van het lijden niet te willen zien of te bagatelliseren. Maar het grootste verdriet is de teleurstelling in je eigen verwachtingen.

 Afscheid nemen en langzaam opnieuw beginnen           

“Afscheid neem je als je naar een volgend station van je leven gaat. Soms kies je bewust voor een halte, een andere keer kun je niet meer dan meegaan in wat het leven met je van plan is. Afscheid nemen is niet alleen een schrijnend proces, het kan ook een nieuw begin zijn. Soms is het nodig om te groeien.” (uit Flow Magazine) Met deze woorden is het tijd om verder te gaan, ik wil mijn voormalig werkleven (tijdelijk) gaan afsluiten. Om mezelf rust, ruimte en tijd te geven om te herstellen. Veranderingen brengen je (tijdelijk) uit evenwicht. Je stapt ergens in waarvan je de uitkomst nog niet kent.  Soms pakt een nieuw en ander pad, een grote verandering goed uit. Verandering is een proces en een proces vraagt om tijd, het valt niet te versnellen. Je moet het doorleven, de diepte in om te ontwaken en in te zien dat de manier waarop je leefde niet meer voor je werkt en bij je past. Pas dan vind je de sleutel naar verandering, de sleutel naar het veranderen van je patronen, denkwijze en handelen. Ga door die modderlaag heen en omarm je leegte en donkere kanten, duw het niet langer weg, zie het en pak het aan.

#Truus #Truusdemoedervansuus #depressie #burnout #moederschap #herstellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s