#Van een burnout naar depressie

IMG_0768

Donkere grijze wolk

Naarmate de tijd verstreek, vulde zich langzaam een donkere grijze wolk om mij heen. Alles waar ik grip op had glipte door mijn vingers, alles waar ik voorheen plezier aan beleefde voelde nu als een marteling. Mijn gevoelens en emoties waren als een achtbaan; het was grillig, van wanhoop, woede en verdriet. Ik had in deze periode graag gewild dat een ander die me voor was gegaan zijn ervaring met me had gedeeld. Dat er een soort draaiboek klaar lag met waar je mee kunt beginnen als je burnout bent geraakt. Maar een burnout is bij iedereen anders, op een andere manier, de een herstelt sneller, de ander heeft meer tijd nodig of heeft te maken met complicaties. Deze periode heb ik als een eenzame reis ervaren. Daarom vind ik het belangrijk om, door middel van mijn schrijven anderen te laten voelen, in te laten zien, wat de rafelige randjes zijn van het ziekte-, en genezingsproces.

In de eerste maanden van mijn burn out werd er nauwelijks gekeken naar de diepere oorzaken waardoor ik zo opgebrand was. Er werd steeds weer gekeken naar hoe ik zo snel mogelijk weer alles op de rit kon krijgen. Werk kon ik niet loslaten, ik zat wekelijks te app-en met collega’s en mijn mails te lezen. Hopen dat ik het langzaam aan het kon gaan oppakken. Alles in mijn hoofd was troebel en chaos, mijn lichaam was intens gespannen. De slapeloosheid was nog altijd aanwezig. Ik sliep hooguit een paar uur, had last van in-, en doorslaap problemen.

Toen ik na een half jaar bij een nieuwe tweedelijns psychotherapeut terecht kwam, werd duidelijk hoeveel geweld ik mezelf heb aangedaan. Dat alles een optelsom is van herinneringen uit mijn jeugd, mijn hooggevoeligheid, onverwerkte trauma’s en een hele sterke wilskracht waarop ik altijd door ploeterde. Ik werd gedwongen om naar de donkere stukken van mezelf te kijken, en vanuit daar met enorme wijsheid te groeien.

In de stilte en eenzaamheid die ik ervoer gedurende mijn burn out zocht ik naar compassie en mededogen voor mezelf. Ik zat vol zelf kritiek en vond dat alles beter kon, dat ik gedisciplineerder moest zijn. Ik had altijd hoge verwachtingen en doelen, kon maar kort genieten van mijn successen en wilde alleen maar meer en nog beter zijn. Het was een ziekelijke vorm van perfectionisme die voortkwam uit onzekerheid, drang om te presteren, te laten zien dat ik het waard ben als persoon.

Nieuw behandelplan

Mijn nieuwe, huidige psycholoog stelde vast dat er naast een burnout sprake was van een angst-,en paniekstoornis en van een flinke depressie. Ik was ‘te goed’ om opgenomen te worden en eigenlijk ‘te slecht’ voor een wekelijkse therapeutische sessie. Zij gaf inzicht en advies dat ik nog steeds niet mezelf voorop stelde, ondanks dat ik zo ziek was en dat het wellicht tijd werd om aan medicatie te gaan beginnen. Dat ik nog steeds de verwachtingen van mijn werkgever en bedrijfsarts wilde voldoen, besefte ik pas nadat ik ‘de deksel op mijn neus kreeg’. Dit besef drong pas tot mij door toen ik begin januari’18 aan mijn allerlaatste poging tot re-integratie deelnam. Ik sliep de dagen ervoor nauwelijks van de spanning en wilde mezelf toch over de “drempel” gooien door tóch te gaan. Terwijl ik de auto instapte en na een half uur rijden merkte “op” te zijn, reed ik door, met een paniekaanval achter het stuur kwam ik na 50 min rijden aan op mijn nieuwe werklocatie.

Re-integreren

Een collega die mij begeleidde hielp mij met het opstarten van mijn computer en zette een kop thee. Ze kletste wat, maar alles ging langs mij heen. Er was mist in mijn hoofd en ik voelde mij waardeloos. Toen mijn thee op was besloot ik weer te vertrekken, het re-integreren ging echt nog niet. Eenmaal terug op de A28 naar Groningen dacht ik er sterk over om mezelf tegen een boom aan te rijden. Uit mijn leven stappen, om uit dit lijden te komen. Ik voelde mezelf zo’n mislukkeling, zo ellendig en dit voelde nog meer als falen. Wat voor werknemer was ik, wat voor moeder, vriendin of vrouw…? Wat had ik anderen nog te bieden als ik mezelf niks meer te bieden had? Ik voelde mij zo leeggezogen, zo overprikkeld, zo diep ongelukkig. De situatie leek zo hopeloos, het leek zo’n bodemloze put, donkere tunnel waar nooit een eind meer aan kwam. Ik was iedereen alleen maar tot last met mijn leegte, met mijn zwart gekleurde aura, met geen sprankeltje vreugde of licht in het vooruitzicht. Ik wist nu wat mij te doen stond: voor mezelf kiezen, dan maar geen baan meer, “ziek uit dienst” gaan, vallen in nog meer onzekerheid. In ieder geval gunde ik mezelf nu tijd voor herstel, hoefde ik niet meer hard aan het gras te trekken, want die groeit er niet harder door.

Time will be the healer – time will lift you up and understand.

#herstellenvanburnout #truusdemoedervansuus #depressie #burnout #blog

Een gedachte over “#Van een burnout naar depressie

  1. Gerard zegt:

    Even geen woorden… Intens beschreven. Herkenbaarheid. Geraaktheid. En ik moest aan dit nummer van Glen Hansard denken: Time will be the healer again 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s