Burn Out, een uitdaging die we niet kunnen controleren

tot-aan-de-lippen_xf&m

Illustratie: XF & M

Langdurig stress | Overbelast

Na de heftige paniekaanval(len), die zich niet alleen psychisch, maar vooral lichamelijk uitte, had ik mij op aandringen van mijn coach/ psycholoog, ziek gemeld. Eigenlijk dacht ik steeds dat het met “even” rustig aandoen, wat bijslapen en dergelijke wel snel beter zou worden. Ik zat midden in een drukke & onzekere periode op mijn werk (jaarcontract liep af) en was veel alleen met de kinderen, mijn man zat op en af in het buitenland.    Als ik op het werk was, dacht ik aan mijn kinderen en voelde ik mij vaak schuldig over de lange dagen die zij hadden op school & de opvang. En was ik thuis dan dacht ik veel aan mijn werk en over alles wat ik moest doen; welke bijscholingen & literatuurstudie, werk overlegvormen ik moest voorbereiden en dossiers die ik moest afronden.

Het gebeurde dan ook regelmatig dat ik ’ s avonds de laptop opende om werk af te ronden of voor te bereiden, in plaats van de boel de boel laten en uit te rusten. Ik voelde mij continu in een spagaat van dingen die ik wilde doen en dingen die ik moest doen, ik kon hoofd-, en bijzaken steeds minder uit elkaar halen en voelde mij erg gespannen.

Met een reeks (lichamelijke) klachten ging ik naar de huisarts, die wilde eerst uitgebreid bloedonderzoek doen en vragenlijsten met mij invullen. Mijn bloeduitslagen vertoonde een lichte afwijking waarvoor ik verwezen werd naar een internist, er was ook kans dat ik een auto-immuunziekte ontwikkelde. De score van de vragenlijsten liet zien dat ik aan ernstig veel stress leed. Van de dokter moest ik stoppen met (intensief) sporten, mijn lijf had rust nodig en adviseerde wandelen of yoga. Maar ik had zoveel lichamelijke klachten dat ik niet meer kon ontspannen en dat ik van alles uitprobeerde, maar niet tot rust kwam.

Ingestort

Mijn blik was troebel, mijn concentratievermogen vrijwel verdwenen en het voelde alsof ik geen grip meer had op alles, vooral mijn gedachten. Gedachten waren niet meer te controleren en daardoor was er innerlijke onrust. Het gevoel alsof het lichaam niet eigen is, je lichaam je in de steek gelaten heeft. Het gevoel dat je met mist in je hoofd rondloopt en je op zeemansbenen begeeft. Opeens kon ik alle normale dagelijkse verplichtingen niet meer nakomen. Ik was zo ontzettend moe, had zoveel lichamelijke klachten dat ik mij vaak staande hield aan de muur, de trapleuning, de stoel, of de buggy van mijn jongste om maar niet neer te vallen… De kinderen klaarmaken in de ochtend was iets wat niet lukte, het voelde als een marathon die ik niet kon lopen. Mezelf douchen, kostte mij de hele ochtend en daarvan moest ik bijkomen. Gelukkig kreeg ik hulp en belde mijn schoonmoeder mijn man, dat het “menens” was, dat hij terug naar Nederland moest komen en dat deed hij.

Alle andere dagelijkse prikkels kon ik niet aan, alle input was te veel. Buitenkomen en overspoeld worden door geluiden van blaffende honden, fluitende vogels, het geluid van een grasmaaier, auto’s en fietsers die voorbij komen, getik van hakken, een gsm die ergens afgaat, kletsende mensen. Kleding dat prikt aan je huid, geuren die indringend binnenkomen alsof ik weer zwanger was. Mijn filter werkte niet meer en elke zintuigelijke prikkeling kwam dwars door mijn lijf heen.

Het deed pijn. Ik voelde mij continu misselijk, duizelig, had maag-, darmklachten, hartkloppingen, druk op de borst, spier-, en gewrichtspijnen, hoofd-, nek-, schouders die pijn deden en onder mijn huid voelde het alsof het zwaar ontstoken was. De brom in mijn hoofd alsof er een zware auto naast het huis stationair stond te draaien maakte dat ik regelmatig dacht dat ik gek werd. Ik voelde ook niet meer aan wat mijn lichaam nodig had. Ik had te lang hoofd en lichaam van elkaar gescheiden. Niet meer gevoeld, maar geploeterd, overleefd…

Ik lag veel in bed, op de bank of hing in elkaar gezakt aan tafel en zag op tegen elke (kleine) activiteit omdat het te veel van mijn lijf vroeg. Van alle soorten bezigheden was sociaal contact het meest inspannend en belastend. Daarom stuurde ik iedereen een mail om te vertellen dat ik een tijdje van de radar zou verdwijnen. En dan zit je thuis, te wachten tot je je beter gaat voelen, een eenzaam en aangrijpend proces. Een proces wat met vallen en opstaan gaat, wat niet een kwestie is van weken, maar van maanden en jaren…

Doordat de meeste simpele opdrachtjes of dagtaken onuitvoerbaar leken, groeide er angst en gepiekerde over de toekomst: zal ik ooit weer beter worden, als ik nu al de meest simpele dingen niet voor elkaar krijg? Waarom kan ik niet ontspannen? Ik was gewend om altijd en overal een oplossing voor te vinden om ‘beter’ te worden. De manier waarop je omgaat met je ziekte en/of aandoening komt eigenlijk uit je basis: hoe je ermee opgegroeid bent vanuit huis. Ik ben zelf opgegroeid onder het mom “nait soezen, moar deurbroezen” (niet klagen maar dragen, doorgaan) en deze motto hield ik zelf ook aan tot dat ik niks meer kon. Je kunt je voorstellen dat je met zo’n instelling letterlijk altijd over je eigen grenzen gaat. De lat hoog legt voor jezelf en je veel moet van jezelf, voordat je daadwerkelijk je welverdiend rust mag nemen. Ook probeerde ik overal op vooruit te denken door de werkelijkheid voor te zijn met vragen als: “wat als ik het niet kan? Hoe moet het verder als ik het ook niet weet?

Ontspannen gaat niet als je net in het diepe bent gevallen en vast zit in een modderlaag. Burn out is een uitdaging die je niet kunt controleren, het overkomt je en je er tegen verzetten, vechten is zinloos. Je hersenen en zenuwstelsel zijn ernstig ontregelt en de zogenoemde vegetatieve klachten, worden veroorzaakt door het autonome zenuwstelsel. Die geven verkeerde signalen af aan het lichaam met als gevolg; angst-, en paniekaanvallen. Slapen kon ik niet, heel slecht, en daardoor ontwikkelde ik angst voor de angst : “voor wat als” ik vanavond weer niet kan slapen? Het werd een vicieuze cirkel die heel moeilijk te doorbreken was, simpelweg omdat ‘slaap’ zich niet laat controleren.

Alleen overgave en acceptatie kunnen het herstelproces bevorderen.

Gepubliceerd door truusschrijft

Truus moeder van Loes & Suus | herstellen van burn out & depressie | yoga | muziek schrijven| verpleegkundige

2 gedachten over “Burn Out, een uitdaging die we niet kunnen controleren

  1. Ooh wat herkenbaar en fijn te lezen. Ik liep al een jaar bij de huisarts met vage klachten. Door verkeerde aannames van huisarts en mijn mentaliteit, “gewoon door gaan, en volgens huisarts stelde ik mij aan, reageerde mijn lichaam uiteindelijk, net als de jouwe. Zo heftig!

    Fijn om te lezen, dat er meerderen zijn met fysieke en mentale klachten vanuit de burnout.
    Dat geeft mij al zo veel meer rust. Thanx

    Like

    1. Dank voor je reactie. Het is heel lastig om een burnout te diagnostiseren. Omdat het een op één stapeling van allerlei klachten is, wat ook kan passen bij andere ziektes en aandoeningen. Gaande weg wil ik in mijn BLOG schrijven wat ik eraan doe / heb gedaan om te herstellen. Want ook dat proces gaat met vele ups & downs. Sterkte en ik wens je kracht en vertrouwen toe, op een goed herstel.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: