#365 dagen ziek & nog niet hersteld

 

konijn_xf&m

Illustratie: XF&M

Slapeloosheid

Begin 2018 had ik nog steeds last van slapeloosheid. Een uitgeput lichaam valt niet makkelijk in slaap en het werd een vicieuze cirkel. Zoals je weet zijn er twee systemen die herstellen in je slaap: je lichaam en je geest. Er herstellen allerlei processen en cellen in je lichaam. Wie te weinig slaapt, krijgt geheugen problemen; Je wordt emotioneler en prikkelbaarder, je verliest je plezier in dingen. Doordat het (hormonaal)systeem begint te piepen en te knarsen, ontstaan er (pijn)klachten en gaat je stofwisseling haperen. Deze vicieuze cirkel kon ik niet zelf doorbreken. Ik was radicaal tegen medicatie die je “natuurlijke staat” beïnvloed, maar na aandringen van mijn therapeut en mijn omgeving, begon ik in te zien, dat er niets anders op zat. Ik kreeg een snufje antidepressiva die vooral bij ernstige slapeloosheid wordt voorgeschreven.

Anti depressiva                                                                                                                                 

De eerste dagen voelde ik mij dag & nacht “stoned en suf”, dit verbeterde na een paar dagen. Even namen de suïcidale gedachten toe, de hele situatie leek uitzichtloos; mijn contract werd niet meer verlengd en ik voelde mij een loser. Ondanks mijn sterke wil en inzet lukte het mij niet om dat gevoel te doorbreken. Ik schaamde mij diep voor de situatie waarin ik zat en voor de donkere gedachten die in mij op kwamen. Het is een eng idee dat je jezelf niet meer onder controle hebt, zo het tegenovergestelde van wie en wat ik voor mijn burnout / depressie was…De medicatie leek aan te slaan, het negatief denken en piekeren werd minder en na een paar maanden verbeterde deels mijn lichamelijke en psychische klachten. Het kwam vooral omdat ik weer kon slapen! Ik kon voor het eerst sinds ¾ jaar weer slapen, een hele nacht door! Ook accelereerde ik niet meer als een snelle haas of op hol geslagen paard, maar door de medicatie werd ik gedwongen om te vertragen. Het vertraagde mijn reactievermogen, en daarmee mijn systeem om ten alle tijden op “scherp en alert” te staan. Het heeft mij getemd, het bracht mij rust en daardoor kon ik eindelijk werken aan herstel. Het negatieve effect van de medicatie is dat ik bijna tien kilo ben aangekomen en het bijna onmogelijk lijkt deze kilo’s eraf te krijgen, ondanks een gezond en gevarieerd eetpatroon.                                                                                                                                            

365 dagen ziek 

Toen de “verjaardag” van mijn ziekteverlof zich aandiende, vernam ik hoe groot het verdriet en de teleurstelling was. Een jaar ziek thuis, dagelijks balans aan het vinden. De ene dag kon ik het reilen en zeilen van het gezinsleven nét aan, de andere dag had ik ondersteuning nodig. Ik probeerde te accepteren dat ik het moest doen met hetgeen ik op dat moment kon. Leren om niet meer te kijken naar wat ik vóór mijn burnout en moederschap allemaal kon. Leren omdenken, niet steeds kijken naar wat nog niet lukte, maar naar wat al wél weer lukte. Beter dan dit wordt het misschien niet meer, hoe graag ik het ook wil. Ik dacht, hoopte vooral, dat deze berusting mij vrediger en kalmer ging maken. Ik hoefde niet meer te vechten, mezelf te verdedigen of te bewijzen, ik mag mezelf en de hele situatie volledig accepteren zoals het is. Ik ben ziek, misschien wel chronisch, wellicht met een restverschijnsel na herstel. Alles wat in de toekomst beter wordt, is dan alleen maar mooi meegenomen, een groot geschenk. Een verrijking, iets om dankbaar voor te zijn. Ik handelde, nu soms nog, naar verwachtingen van anderen, ik wilde niemand teleurstellen, en toch is dat gebeurd. Andersom ook: mensen stelden mij ook teleur door met een grote boog om mij heen te lopen als ze mij tegen kwamen, of door mijn situatie te veroordelen en/of de zwaarte van het lijden niet te willen zien of te bagatelliseren. Maar het grootste verdriet is de teleurstelling in je eigen verwachtingen.

 Afscheid nemen en langzaam opnieuw beginnen           

“Afscheid neem je als je naar een volgend station van je leven gaat. Soms kies je bewust voor een halte, een andere keer kun je niet meer dan meegaan in wat het leven met je van plan is. Afscheid nemen is niet alleen een schrijnend proces, het kan ook een nieuw begin zijn. Soms is het nodig om te groeien.” (uit Flow Magazine) Met deze woorden is het tijd om verder te gaan, ik wil mijn voormalig werkleven (tijdelijk) gaan afsluiten. Om mezelf rust, ruimte en tijd te geven om te herstellen. Veranderingen brengen je (tijdelijk) uit evenwicht. Je stapt ergens in waarvan je de uitkomst nog niet kent.  Soms pakt een nieuw en ander pad, een grote verandering goed uit. Verandering is een proces en een proces vraagt om tijd, het valt niet te versnellen. Je moet het doorleven, de diepte in om te ontwaken en in te zien dat de manier waarop je leefde niet meer voor je werkt en bij je past. Pas dan vind je de sleutel naar verandering, de sleutel naar het veranderen van je patronen, denkwijze en handelen. Ga door die modderlaag heen en omarm je leegte en donkere kanten, duw het niet langer weg, zie het en pak het aan.

#Truus #Truusdemoedervansuus #depressie #burnout #moederschap #herstellen

#Van een burnout naar depressie

IMG_0768

Donkere grijze wolk

Naarmate de tijd verstreek, vulde zich langzaam een donkere grijze wolk om mij heen. Alles waar ik grip op had glipte door mijn vingers, alles waar ik voorheen plezier aan beleefde voelde nu als een marteling. Mijn gevoelens en emoties waren als een achtbaan; het was grillig, van wanhoop, woede en verdriet. Ik had in deze periode graag gewild dat een ander die me voor was gegaan zijn ervaring met me had gedeeld. Dat er een soort draaiboek klaar lag met waar je mee kunt beginnen als je burnout bent geraakt. Maar een burnout is bij iedereen anders, op een andere manier, de een herstelt sneller, de ander heeft meer tijd nodig of heeft te maken met complicaties. Deze periode heb ik als een eenzame reis ervaren. Daarom vind ik het belangrijk om, door middel van mijn schrijven anderen te laten voelen, in te laten zien, wat de rafelige randjes zijn van het ziekte-, en genezingsproces.

In de eerste maanden van mijn burn out werd er nauwelijks gekeken naar de diepere oorzaken waardoor ik zo opgebrand was. Er werd steeds weer gekeken naar hoe ik zo snel mogelijk weer alles op de rit kon krijgen. Werk kon ik niet loslaten, ik zat wekelijks te app-en met collega’s en mijn mails te lezen. Hopen dat ik het langzaam aan het kon gaan oppakken. Alles in mijn hoofd was troebel en chaos, mijn lichaam was intens gespannen. De slapeloosheid was nog altijd aanwezig. Ik sliep hooguit een paar uur, had last van in-, en doorslaap problemen.

Toen ik na een half jaar bij een nieuwe tweedelijns psychotherapeut terecht kwam, werd duidelijk hoeveel geweld ik mezelf heb aangedaan. Dat alles een optelsom is van herinneringen uit mijn jeugd, mijn hooggevoeligheid, onverwerkte trauma’s en een hele sterke wilskracht waarop ik altijd door ploeterde. Ik werd gedwongen om naar de donkere stukken van mezelf te kijken, en vanuit daar met enorme wijsheid te groeien.

In de stilte en eenzaamheid die ik ervoer gedurende mijn burn out zocht ik naar compassie en mededogen voor mezelf. Ik zat vol zelf kritiek en vond dat alles beter kon, dat ik gedisciplineerder moest zijn. Ik had altijd hoge verwachtingen en doelen, kon maar kort genieten van mijn successen en wilde alleen maar meer en nog beter zijn. Het was een ziekelijke vorm van perfectionisme die voortkwam uit onzekerheid, drang om te presteren, te laten zien dat ik het waard ben als persoon.

Nieuw behandelplan

Mijn nieuwe, huidige psycholoog stelde vast dat er naast een burnout sprake was van een angst-,en paniekstoornis en van een flinke depressie. Ik was ‘te goed’ om opgenomen te worden en eigenlijk ‘te slecht’ voor een wekelijkse therapeutische sessie. Zij gaf inzicht en advies dat ik nog steeds niet mezelf voorop stelde, ondanks dat ik zo ziek was en dat het wellicht tijd werd om aan medicatie te gaan beginnen. Dat ik nog steeds de verwachtingen van mijn werkgever en bedrijfsarts wilde voldoen, besefte ik pas nadat ik ‘de deksel op mijn neus kreeg’. Dit besef drong pas tot mij door toen ik begin januari’18 aan mijn allerlaatste poging tot re-integratie deelnam. Ik sliep de dagen ervoor nauwelijks van de spanning en wilde mezelf toch over de “drempel” gooien door tóch te gaan. Terwijl ik de auto instapte en na een half uur rijden merkte “op” te zijn, reed ik door, met een paniekaanval achter het stuur kwam ik na 50 min rijden aan op mijn nieuwe werklocatie.

Re-integreren

Een collega die mij begeleidde hielp mij met het opstarten van mijn computer en zette een kop thee. Ze kletste wat, maar alles ging langs mij heen. Er was mist in mijn hoofd en ik voelde mij waardeloos. Toen mijn thee op was besloot ik weer te vertrekken, het re-integreren ging echt nog niet. Eenmaal terug op de A28 naar Groningen dacht ik er sterk over om mezelf tegen een boom aan te rijden. Uit mijn leven stappen, om uit dit lijden te komen. Ik voelde mezelf zo’n mislukkeling, zo ellendig en dit voelde nog meer als falen. Wat voor werknemer was ik, wat voor moeder, vriendin of vrouw…? Wat had ik anderen nog te bieden als ik mezelf niks meer te bieden had? Ik voelde mij zo leeggezogen, zo overprikkeld, zo diep ongelukkig. De situatie leek zo hopeloos, het leek zo’n bodemloze put, donkere tunnel waar nooit een eind meer aan kwam. Ik was iedereen alleen maar tot last met mijn leegte, met mijn zwart gekleurde aura, met geen sprankeltje vreugde of licht in het vooruitzicht. Ik wist nu wat mij te doen stond: voor mezelf kiezen, dan maar geen baan meer, “ziek uit dienst” gaan, vallen in nog meer onzekerheid. In ieder geval gunde ik mezelf nu tijd voor herstel, hoefde ik niet meer hard aan het gras te trekken, want die groeit er niet harder door.

Time will be the healer – time will lift you up and understand.

#herstellenvanburnout #truusdemoedervansuus #depressie #burnout #blog

#Zoektocht naar behandeling & herstel

troosten_xf&m
Illustratie: XF & M

Herstel valt niet te versnellen

In mijn zoektocht was ik vooral bezig om zo ‘snel mogelijk’ weer beter te worden, te herstellen. Op mijn werk durfde ik eerst niet te vertellen wat er aan de hand was. Toen het ziek zijn geen weken, maar maanden duurde, liep ik regelmatig tegen onbegrip aan, mensen die denken dat je overdrijft en je aanstelt. Sommige mensen denken dat je niet tegen stress kunt, dat je een zenuwpees bent, niet opgewassen tegen het leven. Een onjuiste bewering, want wat er langdurig is gebeurd, is dat mensen met een burn out steeds een overproductie van adrenaline, de beschikbare energie die een mens heeft, helemaal heeft uitgehold. En iedereen die het nalaat om regelmatig bij te tanken, zal moeten putten uit zijn reserves. Als de reserves zijn opgebrand staat de levensmotor stil. En wat het zo moeilijk maakt, is dat je aan de buitenkant er “goed uit ziet”, maar van binnen “dood” voelt, je bent een leeg hulsel. Ik heb regelmatig gedacht “had ik maar een gecompliceerde botbreuk”, waarvan iedereen kon zien hoe erg het was. Deze ziekte is geen emotionele griep, maar een ziekte die alleen maar geneest door de tijd te nemen, met vertrouwen, geduld, begrip én met de juiste hulpverlening.

De eerste periode van ziek thuis zijn, was ik bezig met verantwoording afleggen, met zoeken naar antwoorden van mijn ziek zijn en zoeken naar een (snelle) oplossing. Mijn coach/psycholoog adviseerde mij om naar een tweede lijn psycholoog te gaan, iemand met expertise op het gebied van burn-out. Gelukkig kende zij via via allerlei therapeuten, de keuze was reuze en eveneens de wachttijden & lijsten. Ik koos voor een therapeut die vrij snel (binnen een maand), plek had en na een kennismaking wilde ik met haar verder. Hoewel ik duidelijk voorkeur had voor een andere therapeut, luisterde ik niet naar mijn intuïtie, en vanwege lange wachttijd van ruim drie maanden. Het was mijn hoofd die zei “Fix me and solve this problem”.

De eerste paar therapie sessies waren moeilijk op te brengen, omdat er naartoe gaan al voor de nodige stress en paniek zorgde. Ik wist simpelweg niet hoe ik er moest komen. Ik kon niet autorijden (ook daarvoor heb je goed werkende hersenen & energie voor nodig) en fietsen was te ver (ong 7 km). Gelukkig bracht mijn schoonmoeder mij en stapte ik met een gespannen lijf de praktijk in. Alles wat we besproken ging van hak op de tak en duizelde als een tornado door mijn suizende hoofd, vol mist en kortsluiting stond ik na drie kwartier weer buiten. We hadden het over vroeger, wat van huis uit mijn positie was, hoe ik mijn rollen vervulde en wat ik tot dusver deed aan mijn herstel.  Ze adviseerde yoga en wandelen,  opschrijven waar & wanneer mijn klachten toenamen.

Can I get a remedy?

Met mijn “huiswerk” ging ik ijverig door: ik zette mijn lievelingsmuziek op (in het kader van doen waar je blij van wordt), deed tussendoor yoga (lang leve youtube) om vervolgens ruim vijf km te gaan wandelen. Tijdens het wandelen belde ik iedereen die van alles aan mij vroeg of wilde weten, om vervolgens weer helemaal dood op te zijn en te denken dat ik nu écht dood ging (angst/paniek aanval), omdat ik mij zo dood op voelde. Ik stopte mijn allerlaatste energie in de verkeerde activiteiten, handelde verkeerd. Ik accelereerde nog steeds in de vijfde versnelling.

Ik zat steeds veel achter de schermen; speurde internet af naar een remedie, luisterde ondertussen naar muziek, deed meerdere dingen tegelijk, belde met vrienden & collega’s, las mijn werkmails en reageerde op dingen die ik niet afgerond had. Mijn lichaam was een blinde vlek en ik zocht sturing van buitenaf, in de vorm van allerlei leefregels die me door artikelen, boeken of gezondheidsrages werden aangereikt. Ik fladderde alle kanten op. De ene dag zette ik timers: half uurtje rust, half uur muziek, half uur tuinieren etc. Maar met de dag voelde ik mij steeds slechter, steeds meer overprikkeld, steeds meer uitgeput, somberder, kwamen er steeds meer klachten, onrust en kon steeds slechter, tot niet meer slapen. Ik wist niet meer wat wel en niet goed voor mij was en hoe ik kon herstellen. Als een “kip zonder kop” dolde ik rond en holde mezelf verder uit in plaats van “rust” te nemen en het “actieve brein” te voorzien van rust, minder prikkels. Ik was alleen maar bezig met wat anderen mij als advies gaven en bezig met verwachtingen van anderen:

De verwachtingen dat ik binnen twee maanden langzaam aan mijn werk kon oppakken. Dit suggereerde de bedrijfsarts, deze verwachtingen hadden ik en mijn leidinggevende ook. Ik was hoopvol toen de nieuwe psycholoog mij vertelde dat ik een paar maanden tot een half jaar ervoor uit moest trekken, om te herstellen. (tip: vermenigvuldig dit keer zes maanden 6×6 = 36 mnd = 3 jr en ik zit inmiddels op de helft).

Ik wilde ondanks de diagnose nog steeds teveel, ik wist niet wat niks of minder doen was, ik kon simpelweg niet ontspannen, rust nemen. Ik was zo gewend om onrust weg te nemen door maar door te gaan, in een “doe” flow te zijn en niet meer in mijn lichaam te zitten, maar in mijn hoofd.

Terugkijkend naar de eerste maanden ziek thuis zitten, zat ik in een ontkenningsfase, waarvan ik alle medische oorzaken verder wilde uitsluiten en een snelle aanpak wilde van mijn problemen. Een fase waarin ik totaal geen verbinding kon leggen tussen lichaam en geest, tussen hoofd en lijf. Tussen inspanning en ontspanning, ik had geen grip, er was chaos, woede, onmacht, frustratie en vooral verzet. Ik vond mijn lichaam stom en irritant, wilde niet stil staan bij wat er onder het oppervlak speelde, want ik wist niet wat ik allemaal tegen zou gaan komen en waar het naartoe zou gaan. Het verleden had ik een plek gegeven, los gelaten en ik wilde het liefst doorgaan op de huidige voet. Maar zo simpel was het vinden van de juiste behandeling niet en nimmer om te herstellen.

 

 

 

#Burn Out, een uitdaging die we niet kunnen controleren

tot-aan-de-lippen_xf&m

Illustratie: XF & M

Langdurig stress | Overbelast

Na de heftige paniekaanval(len), die zich niet alleen psychisch, maar vooral lichamelijk uitte, had ik mij op aandringen van mijn coach/ psycholoog, ziek gemeld. Eigenlijk dacht ik steeds dat het met “even” rustig aandoen, wat bijslapen en dergelijke wel snel beter zou worden. Ik zat midden in een drukke & onzekere periode op mijn werk (jaarcontract liep af) en was veel alleen met de kinderen, mijn man zat op en af in het buitenland.    Als ik op het werk was, dacht ik aan mijn kinderen en voelde ik mij vaak schuldig over de lange dagen die zij hadden op school & de opvang. En was ik thuis dan dacht ik veel aan mijn werk en over alles wat ik moest doen; welke bijscholingen & literatuurstudie, werk overlegvormen ik moest voorbereiden en dossiers die ik moest afronden.

Het gebeurde dan ook regelmatig dat ik ’ s avonds de laptop opende om werk af te ronden of voor te bereiden, in plaats van de boel de boel laten en uit te rusten. Ik voelde mij continu in een spagaat van dingen die ik wilde doen en dingen die ik moest doen, ik kon hoofd-, en bijzaken steeds minder uit elkaar halen en voelde mij erg gespannen.

Met een reeks (lichamelijke) klachten ging ik naar de huisarts, die wilde eerst uitgebreid bloedonderzoek doen en vragenlijsten met mij invullen. Mijn bloeduitslagen vertoonde een lichte afwijking waarvoor ik verwezen werd naar een internist, er was ook kans dat ik een auto-immuunziekte ontwikkelde. De score van de vragenlijsten liet zien dat ik aan ernstig veel stress leed. Van de dokter moest ik stoppen met (intensief) sporten, mijn lijf had rust nodig en adviseerde wandelen of yoga. Maar ik had zoveel lichamelijke klachten dat ik niet meer kon ontspannen en dat ik van alles uitprobeerde, maar niet tot rust kwam.

Ingestort

Mijn blik was troebel, mijn concentratievermogen vrijwel verdwenen en het voelde alsof ik geen grip meer had op alles, vooral mijn gedachten. Gedachten waren niet meer te controleren en daardoor was er innerlijke onrust. Het gevoel alsof het lichaam niet eigen is, je lichaam je in de steek gelaten heeft. Het gevoel dat je met mist in je hoofd rondloopt en je op zeemansbenen begeeft. Opeens kon ik alle normale dagelijkse verplichtingen niet meer nakomen. Ik was zo ontzettend moe, had zoveel lichamelijke klachten dat ik mij vaak staande hield aan de muur, de trapleuning, de stoel, of de buggy van mijn jongste om maar niet neer te vallen… De kinderen klaarmaken in de ochtend was iets wat niet lukte, het voelde als een marathon die ik niet kon lopen. Mezelf douchen, kostte mij de hele ochtend en daarvan moest ik bijkomen. Gelukkig kreeg ik hulp en belde mijn schoonmoeder mijn man, dat het “menens” was, dat hij terug naar Nederland moest komen en dat deed hij.

Alle andere dagelijkse prikkels kon ik niet aan, alle input was te veel. Buitenkomen en overspoeld worden door geluiden van blaffende honden, fluitende vogels, het geluid van een grasmaaier, auto’s en fietsers die voorbij komen, getik van hakken, een gsm die ergens afgaat, kletsende mensen. Kleding dat prikt aan je huid, geuren die indringend binnenkomen alsof ik weer zwanger was. Mijn filter werkte niet meer en elke zintuigelijke prikkeling kwam dwars door mijn lijf heen.

Het deed pijn. Ik voelde mij continu misselijk, duizelig, had maag-, darmklachten, hartkloppingen, druk op de borst, spier-, en gewrichtspijnen, hoofd-, nek-, schouders die pijn deden en onder mijn huid voelde het alsof het zwaar ontstoken was. De brom in mijn hoofd alsof er een zware auto naast het huis stationair stond te draaien maakte dat ik regelmatig dacht dat ik gek werd. Ik voelde ook niet meer aan wat mijn lichaam nodig had. Ik had te lang hoofd en lichaam van elkaar gescheiden. Niet meer gevoeld, maar geploeterd, overleefd…

Ik lag veel in bed, op de bank of hing in elkaar gezakt aan tafel en zag op tegen elke (kleine) activiteit omdat het te veel van mijn lijf vroeg. Van alle soorten bezigheden was sociaal contact het meest inspannend en belastend. Daarom stuurde ik iedereen een mail om te vertellen dat ik een tijdje van de radar zou verdwijnen. En dan zit je thuis, te wachten tot je je beter gaat voelen, een eenzaam en aangrijpend proces. Een proces wat met vallen en opstaan gaat, wat niet een kwestie is van weken, maar van maanden en jaren…

Doordat de meeste simpele opdrachtjes of dagtaken onuitvoerbaar leken, groeide er angst en gepiekerde over de toekomst: zal ik ooit weer beter worden, als ik nu al de meest simpele dingen niet voor elkaar krijg? Waarom kan ik niet ontspannen? Ik was gewend om altijd en overal een oplossing voor te vinden om ‘beter’ te worden. De manier waarop je omgaat met je ziekte en/of aandoening komt eigenlijk uit je basis: hoe je ermee opgegroeid bent vanuit huis. Ik ben zelf opgegroeid onder het mom “nait soezen, moar deurbroezen” (niet klagen maar dragen, doorgaan) en deze motto hield ik zelf ook aan tot dat ik niks meer kon. Je kunt je voorstellen dat je met zo’n instelling letterlijk altijd over je eigen grenzen gaat. De lat hoog legt voor jezelf en je veel moet van jezelf, voordat je daadwerkelijk je welverdiend rust mag nemen. Ook probeerde ik overal op vooruit te denken door de werkelijkheid voor te zijn met vragen als: “wat als ik het niet kan? Hoe moet het verder als ik het ook niet weet?

Ontspannen gaat niet als je net in het diepe bent gevallen en vast zit in een modderlaag. Burn out is een uitdaging die je niet kunt controleren, het overkomt je en je er tegen verzetten, vechten is zinloos. Je hersenen en zenuwstelsel zijn ernstig ontregelt en de zogenoemde vegetatieve klachten, worden veroorzaakt door het autonome zenuwstelsel. Die geven verkeerde signalen af aan het lichaam met als gevolg; angst-, en paniekaanvallen. Slapen kon ik niet, heel slecht, en daardoor ontwikkelde ik angst voor de angst : “voor wat als” ik vanavond weer niet kan slapen? Het werd een vicieuze cirkel die heel moeilijk te doorbreken was, simpelweg omdat ‘slaap’ zich niet laat controleren.

Alleen overgave en acceptatie kunnen het herstelproces bevorderen.

#BURNOUT

0 Illustratie: XF&M

Een gedreven mens

Voorheen was ik een gedreven mens, ik kon altijd alles aan. Althans dat gevoel heb ik heel lang gehad: ik ben sterk en kan deze wereld redden, ik kan het allemaal aan, ik regel het wel even. Ik voelde mij een idealist, wilde het liefst werken bij Artsen zonder Grenzen als gespecialiseerd verpleegkundige. Jarenlang deed ik veel en leek energie voor tien te hebben en was ik in alles wat ik deed erg fanatiek: dit begon al tijdens mijn studententijd waarin ik sportte & danste, parttime werkte om mijn studie & kamer te kunnen betalen, musiceerde (speelde in bands & volgde muzieklessen), schreef (reisblogs, poëzie en verhalen), deed de huishouding, had een druk sociaal leven (feestjes aflopen, kroeg in/ festivals en concerten bijwonen) en na wat strubbelingen in mijn liefdesleven, vond ik dan toch de ware waarmee ik ging reizen en niet lang daarna ging settelen.

Moederschap & werken

Als moeder heb ik veel te leren, ik ben niet langer meer zelf het middelpunt van het universum. Ik ben nu verantwoordelijk van mens zijn, van keuzes maken, van vrijheid en beperking. Ik vind het moederschap in deze tijd overschat, de moderne vrouwen hebben er meerdere taken bij gekregen: we zijn gaan (parttime) werken, gaan sporten, betrokken op school, proberen een sociaal leven bloeiend te houden: borrels met vrienden/ kennissen, op het werk, concerten of theater, doen de huishouding, hebben een partner, kinderen & familie die aandacht vragen.

Tijdens mijn eerste zwangerschap verloor ik in een maand tijd, drie dierbaren, waaronder een goede vriend die zomaar uit het leven werd gerukt. Echt tijd om dit te verwerken was er niet, het leven denderde door en ik merkte dat ik af & toe angstig voor doodgaan was. Na de geboorte van mijn eerste dochter ging ik al gauw weer werken en daarnaast (verder) studeren. Ik wilde mijn oude, drukke leven ‘gewoon’ weer oppakken naast mijn moederschap. Ik werkte bijna fulltime in de week, inclusief stage en de nodige studieopdrachten maken & literatuur bestuderen. In dezelfde periode werd ik ook aan mijn longvlies geopereerd, nadat een cyste in mijn longvlies was teruggekomen, wat achteraf, veel impact op mijn psyche & lichaam had. Ik stopte mijn angst weg en nam niet echt de tijd voor een optimaal herstel, ik moest dóór van mezelf, ik moest snel herstellen want ik wilde geen studievertraging oplopen met als gevolg dat ik geen gespecialiseerd verpleegkundige werd. Werken in het ziekenhuis betekende ook; wisselende diensten draaien, hoge werkdruk, werken met vervelende collega’s en het gevoel (vooral op stage) dat ik mezelf moest bewijzen. Uiteindelijk heb ik de opleiding, succesvol doorlopen en smaakte het naar meer: ik wilde verder leren voor verpleegkundig specialist of intensieve care verpleegkundige.

Nadat mijn tweede kind werd geboren ontdekte ik dat ik continu in de “aan” en-, “ready-to-go” stand stond. Ik had gemiddeld vijf, soms zes uur slaap per nacht slaap. Vulde vele avonden met rondjes lopen om al wiegend mijn jongste kind in slaap te krijgen. Ik liep eigenlijk al jaren rond met allerlei sluimerende vage klachten die ik weg schreef onder de grote V van Vermoeidheid, dit waren eenmaal de beruchte “Tropenjaren”. Niet klagen maar dragen, ik wilde zó graag kinderen en wilde daarvoor dankbaar zijn. Doordat de vage lichamelijke klachten zich langzaam opbouwden deed ik er een “tandje bij”, ik dronk vaker koffie en dacht meer beweging/sport nodig te hebben om beter te kunnen functioneren, en deed harder mijn best tijdens bootcamp. Hierdoor dacht ik mijn stress niveau wel naar beneden te krijgen en weer meer energie. Er ontstonden langzaam aan ook psychische klachten, ik werd steeds angstiger, maar hield dit voor mezelf: als een hypochonder begon ik lichamelijke sensaties & klachten te labelen met ernstige diagnoses en prognoses.

Angst-, en paniekaanvallen

Laten we zeggen dat ik aan een ernstige vorm van beroepsdeformatie leed en mijn lichaam zich voornamelijk in rust ook daadwerkelijk begon te gedragen als die van een MS patiënt met een ernstige hartafwijking. Ik werd zwetend wakker met hartkloppingen doordat mijn hart op hol sloeg, voelde dag en nacht ernstige spierpijnen, zwevend op mijn benen, drukkend gevoel op de borst, tintelingen in mijn vingertoppen & rondom mijn mond en had vaak het gevoel dat ik tegen de vlakte zal gaan. Achteraf te verklaren door de hoge aanmaak van cortisol, werd mijn lichaam ook in rust opgejaagd en stond te lang in een “overdrive” stand.

Ik was regelmatig bij de huisarts geweest met mijn klachten, een vervangende en verfrissend jonge huisarts in opleiding had al eerder gezegd dat ik “hulp” nodig had.    Dat er lichamelijk niks aan mij mankeerde, maar ik wuifde het weg, want ik voelde mij psychisch nog altijd in staat om mijn hoofd en lichaam van elkaar te scheiden en zolang ik dat nog goed kon, viel het vast wel mee. Het werken in het ziekenhuis was slopend; hoge werkdruk, wisselende diensten, vaak geen pauzes en rust tussendoor, maar steeds in de startblokken staan om mensen levens te redden, te verzorgen en beter te laten worden. Uitgeblust thuis komen, waar dan twee mini mensjes gillend om je been hangen om je aandacht op te eisen. Ook heb ik een partner die regelmatig van huis is voor werk en dan kon ik de nachten dat mijn jongste nog een fles wilde of niet meer kon slapen alleen doen. Om vervolgens voor dag en dauw weer op te staan, nadat ik de kinderen had weggebracht, weer aan het werk te gaan. In de start blokken staan dat was vanaf 6 uur ’s ochtends tot een uurtje op 21.00 in de avond en met meestal gebroken nachten.

Het woord uitrusten en pauzes nemen kende ik niet. “Me” time was “ non existing” en wie ik dan wel of niet was, of wilde zijn, wist ik niet. Mijn agenda stond altijd vol met afspraken en “nee” zeggen of rust inbouwen was iets wat ik niet kon of deed. Ik besloot ander werk te zoeken waarbij ik tijdens kantooruren werkte, in de hoop dat dit mij & ons gezin meer “rust” zou gaan geven. Ik vond een leuke, nieuwe baan bij de GGD. Ik werkte met vluchtelingen, een doelgroep die veel heftige dingen hadden meegemaakt en wilde hen zo goed mogelijk helpen waar ik kon. Verder deden er zich in de organisatie allerlei veranderingen voor. Ik werkte meer als casemanager en werd geacht mee te werken aan beleidszaken, waar ik weinig voldoening uit haalde en geen kennis of ervaring mee had. Ik werkte vaak door tijdens de pauzes en vond het lastig dat er altijd werk bleef liggen. Iets wat je in het ziekenhuis gewoon kon overdragen aan de volgende dienst, bleef hier juist op je “to do list” staan. Daarnaast had ik lange reistijd naar mijn werk (45 min), iets wat ik als vervelend ervoer.

Ik bestond uit stress hormonen, was angstig en denderde door, totdat ik op een avond begin april 2017 écht dacht dat mijn laatste uren waren geteld. Mijn lichaam rilde en trilde, mijn hart sloeg op hol en ik voelde mij wegzakken. Het was een paniek aanval, mijn lichaam zei “STOP”.

#herstellenvanburnout #truusdemoedervansuus #burnout #moederschap